نوازشم کن
بیا سکوت را مزه مزه کنیم
دلم تنگ است
دلم برای تنهایی ام تنگ است
It might get to understanding, pondering, it does not matter where u r, at middle of party or... , u r alone then, and u will be deep inside urself and might be gloomy! U can not escape, it is the rule, don't try then.
That's the rule, you never gonna find smth even near your perfect criteria, and be sure, when you find it, you're gonna lose it soon.That's the fuckin rule.
گفتم که.
الان اگه کلمو سوراخ کنین بخار اسپرم ازش می زنه بیرون.
مشروب با سیگار با طعم ِ هماغوشی
یعنی فراموشی... فراموشی... فراموشی......
سید مهدی موسوی
Regretting the past, wanna puke when think about that
Uncertainty for the future and being suspicious about myself in that
Smth like hating me in past and future and being forced to bear it
Fear of taking all of my faults and weakness by myself into the future that I have dreamt it without them, all the problems that I told myself is for this fucking society, But I know it was a lie…
All the problems that I told myself are for some lack in my basic needs and now I know that it is somehow a lie. The needs will stay with me, they are part of me, I get used to them.
All of the words that are circling in my mind these days are: total collapse, complete failure and gradual wearing...
امروز یادم اومد که تنهام.
باید حواسم بیشتر بهش باشه که یادم نره.
سخته، خیلی سخته.
وقتی احساست میاد صاف تو روی عقلت وایمیسه و تو سکوت می کنی و زجر می کشی.
وقتی یه سیستم داره فیل می شه، باید فکر ماکزیمم گین باشی که می شه وقتیکه( گین ماکزیمم خودت+ گین دیگران) ماکزیمم شه.
سخت تر می شه وقتی باید به یکی بگی:
ببین، تو شرایط بحرانی، تو دوست داری علاوه بر خودت همه رو نجات بدی، ولی اگه مجبور شی یه سری رو فدا کنی، آدمای زخمی و مسن تر رو فدا می کنی و اونایی که شانس نجاتشون بیشتره رو نگه می داری. مجبوری، اکه نکنی همتون از بین میرین.
این آخرین مهر بود، از آخرین پاییز...
...
http://www.youtube.com/watch?v=8xGIP5nNfio
باید با خودم آشتی کنم، اما نمی شه.
فرقش این دفعه اینه که این سری فرار نداره، بایدی.
یادم رفته انگار، نمی دونم از کجا باید شروع کنم.
هی تو ذهنت با خودت کلنجار می ری، حدود 1 ساعت. هی فکر می کنی، هی کلنجار می ری. کلی از وقتت رو تلف می کنی، آخرش می شاشی تو همه فکرا و کاری که دوست داری رو می کنی، ولی زمان کمی بافی مونده.
به خودت می گی دیدی چه ساده بود؟ ولی می دونی باز هم دفعه بعد باز باید با خودت کلنجار بری...
اون گوشه از قلبم، که مال هیچ کس نیست
کی با تو آروم شد؟ اصلن مشخص نیست...
هردومون برای همدیگه می مردیم یادته؟
...
هیچ کسی مثل من از نبودنت کلافه نیست...
چه می شد ابری از آغوش بود و
به چشمت شعله ای خاموش بود و
تو آتش بودی و من ساق افرا
به شب می سوختم تا صبح رویا
چه می شد ماه من مهتاب باشی
تو رویا در امیدم خواب باشی
به خط پنچه ام نقش تو پیدا
به لب هایم تبی بی تاب باشی
...
از یه آهنگ
قید ها محدودیت هستند.
قید ها جایی در ذهن ما هستند، نه جایی اون بیرون.
قید ها گاهی باعث می شن حتی یه کار درست رو انجام ندیم.
خیلی از قید ها، به دلیل ترس ما از قضاوت دیگران به وجود اومدن.
راه کنار گذاشتن قید ها، مشخص شدن مرز درست و نادرست در ذهن خودمون و اعتماد به نفس انجام دادن کار درسته، جدا از قضاوت دیگران!
http://www.youtube.com/results?search_query=sher+e+sookhte+glare&aq=f
گیسوت تابی می خورد، می لغزد از بازوی تو
از شانه جاری می شود، چون آبشاری موی تو
...
با صدای عصار
All in all it was all just bricks in the wall.
کامنت ها موجودات جالبی هستند.
به کسی که کامنت می ذاره این اجازه رو می دن که خودش رو یه جایی مطرح کنه.
به کسی هم که کامنت رو می خونه این اجازه رو می ده که هرچی از دهنش در میاد رو نثار طرفی که کامنت گذاشته کنه.
بعضی از کامنت ها، سوال های خصوصی هستند، ولی هیچ ردپایی ندارن که بشه بهشون جواب داد.
مثل: میشه آدرس فیسبوکتون رو داشته باشم؟
جواب: به کی بدم؟ کجا بدم؟ اصلن شما؟
بعضی از کامنت ها، سوال های خصوصی هستند، ولی بی ادبانه پرسیده می شوند.
مثل:
سلام
ببخشید میشه من سوال کنم متولد چه سال و ماهی هستید
اگه دوس دارید جواب بدید کنجکاوم فقط
جواب: ادب حکم می کنه اول خودتون رو معرفی کنید!
بعضی از وقتا کسی که کامنت می ذاره انگار مغزش ایراد داره، میاد و رفرنس می ده که می شناستت ولی با یه اسم چرت. مانند :من.
مثال:
باورم نمی شد هنوز اینجا بنویسی، فقط نوستالژی زده بودم و از هر جا رسیدم به یه جای دیگه تا تهش رسید به اینجا! همه یا اسباب کشی کرده بودن یا تعطیل، بهت تبریک میگم!
یه هفته شمال بودم، تنها.
عالی بود. فکر کردم. خستگی در کردم. با خودم کنار اومدم. خودمو پیدا کردم باز.
یکی از چیزایی که بهش فکر کردم و تصمیم گرفتم راجبش، خود سانسوری بود.
نمی خوام ازین به بعد این کارو بکنم.
نمی دونم اینجا می شه یا نه.
شاید باید یه جای دیگه ای هم راه بندازم.
2- شاید اینجا زیاد جدی نیست. تو برزخی جدی ترم
3-اسفار، قسمتیه که عکسی که خودم گرفتم رو می ذارم. گاهی با اسم و گاهی بدون اسم.
